توجه به فومهای فلزی به دهه 1940، هنگامی که سوسنیک (Sosnick) اختراعی را در زمینه ساخت فومهای فلزی ثبت کرد، بر میگردد. او در روش ابداعی خود عناصری را با هم مخلوط کرد که اختلاف دمای ذوب و جوش بسیار زیادی داشتند. در نتیجه در دمای ذوب یکی از آنها، دیگری بخار میشد (برای مثال آلومینیوم و جیوه). با این روش او توانست فلز متخلخل تولید کند. پس از آن فومهاي فلزي به عنوان شاخهاي از مواد نوين مطرح شدند. اين مواد داراي خواص منحصر به فردي ميباشند كه آنها را از ديگر مواد مهندسي متمايز ميكند. از جمله اين خواص دارا بودن نسبت استحكام به وزن بالا و قابليت بالاي انتقال حرارت است. در طبيعت نيز شاهد موادي هستيم كه داراي ساختاري شبيه به فومهاي فلزي هستند( براي مثال استخوان و چوب) . در سالهاي اخير كاربرد اين مواد افزايش يافته است. به طور كلي در كاربردهاي سازهاي همچون ضربهگيرهاي خودرو، فومهاي تخلخل بسته مناسب ميباشند كه در اين حالت جذب ضربه و استحكام فشاري
داراي اهميت هستند. از طرف ديگر در كاربردهايي همچون مبدلهاي حرارتي و كاتاليزورها، فومهاي با تخلخل باز مناسبند كه در آنها توانايي انتقال حرارت و ميزان تماس با سيال مناسب وجود دارد .
روشهاي مختلفي براي ساخت فومهاي فلزي وجود دارد. به طور كلي روشهاي ساخت به سه گروه روشهاي حالت جامد، مايع و گازي تقسيمبندي ميشوند. برخي از اين روشها شبيه به روشهاي مورد استفاده در ساخت فومهاي پليمري و سراميكي است ولي اغلب آنها روشهاي منحصر به فردي براي ساخت فومهاي فلزي هستند كه با وجود خواص موجود در فلزات قابل استفاده ميباشند.
خصوصيات:
